ماه شعبان در تقویم ما همیشه یادآور تولد انسانهایی است که نامشان با امید، عدالت و مهربانی گره خورده است. اعیادی که در سالهای گذشته با شور و چراغانی و جشنهای پرصدا همراه میشدند، اما امسال مثل بسیاری از روزها حالوهوایی متفاوت دارند.
نمیشود چشم بر واقعیت جامعه بست. روزهایی که برای بسیاری از مردم، گذران زندگی ساده نیست؛ دلها خستهاند و نگرانیها واقعی. در چنین فضایی، شاید شادیِ پررنگ و بیتوجه به دردها نهتنها دلنشین نباشد، بلکه فاصله ایجاد کند.
اعیاد شعبانیه اما میتوانند جور دیگری معنا شوند. نه بهعنوان جشنهای پرهیاهو، بلکه بهعنوان مکثی کوتاه؛ یادآوری آرام اینکه در دل سختترین شرایط هم، ریشههای امید هنوز زندهاند. تولد امامانی که زندگیشان پر از توجه به رنج مردم، ایستادن کنار محرومان و معنا دادن به صبر بوده است، میتواند دعوتی باشد به همدلی بیشتر، نه شادیِ جدا از واقعیت.
شاید امسال بهترین بزرگداشت این اعیاد، مهربانتر بودن با هم باشد؛ شنیدن یکدیگر، کمکردن قضاوتها، و به یاد آوردن اینکه هیچکس این روزها کاملاً بیدغدغه نیست. امید، همیشه با صدای بلند نمیآید؛ گاهی آرام و بیسر و صدا، درست در دل همدردی شکل میگیرد.
اعیاد شعبانیه مبارک؛
به این معنا که هنوز میشود امیدوار بود،
حتی وقتی لبخندها محتاطتر از همیشهاند.
